"Godverdomme," mompelde ik tegen mijn spiegelbeeld. Ik kneep in het overtollige vel rond mijn middel, alsof het van iemand anders was. Mijn adem liet een vage waas achter op het glas. De badkamer rook naar goedkope douchegel en een zweem van zweet dat er nooit helemaal af leek te gaan, ook al stond ik er elke ochtend een kwartier onder de lauwe straal.

Buiten denderede een vuilniswagen voorbij. Het geluid drong door de dunne muren. Ik trok mijn T-shirt weer naar beneden, over de zachte bolling die zich de afgelopen jaren stilletjes had genesteld boven mijn broekrand.

Op de rand van de wastafel stond nog lege bierfles, het laatste overblijfsel van mijn ‘filmavond’ gisteren. Mijn vingers raakten de koude glazen hals aan. Hoeveel van die avonden waren het er inmiddels? Drie per week? Vier?  Ik besefte me dat ik verkeerd bezig was  "Volgende week begin ik."

Daar sta ik dan in m'n muffe badkamer, gefrustreerd door mijn toegenomen gewicht en ongezonde levensstijl. Terwijl ik naar mijn spiegelbeeld staar, realiseer ik me  hoe ik mezelf al maanden voorliegt over verandering, omringd door de fysieke overblijfselen van mijn slechte gewoontes: lege bierflessen en fastfoodverpakkingen.

Ik trok m’n broek open, keek naar de rode strepen die de knellende band in mijn huid had gedrukt. Deze had ik gekocht toen hij nog bij de supermarkt werkte – Mijn vingers speelden met het labeltje waar ‘XL’ op stond. Sinds wanneer paste ik in XL? Toen ik achttien was, droeg ik een medium. Misschien moest ik dat label maar afknippen. 

"Vrijdag," mompelde ik, de twee lettergrepen als een soort mantra. "Vrijdag ga ik." Ik probeerde het beeld voor me te zien: een sportschool vol gespierde lichamen die allemaal precies wisten wat ze deden. En hij, met z’n XL-shirt dat aan de onderkant omhoog kroop als hij zich voorover boog. Ik keek naar de lege bierfles. Nog drie dagen. Drie dagen waarin ik mezelf kon voorbereiden - of saboteren.

De sportschool lag boven een Aldi, bereikbaar via een trap met een leuning die naar zweet en ijzer rook. Ik bleef staan bij de deur, mijn vingers om de pas die ik online had besteld...met korting, voor beginners. Het gekletter van gewichten en het gepuf en gekreun van mensen drong door de muren.

Daar stonden ze, de fitnessneuzen. Gespierde mannen die zichzelf geweldig vonden, de reden waarom ik juist een afkeer had van sportscholen. Een vent met een tanktop, staarde naar zijn eigen biceps in de spiegel. Een ander, met een nek zo breed dat zijn hoofd erop leek geplakt, hijgde boven een halter alsof hij net een marathon had gelopen in plaats van vijf herhalingen. Ze communiceerden in knikjes en grommen, een soort primitieve taal van zelfbewondering.

Volgens mij konden ze elke vrouw krijgen die ze maar wilden, vrouwen zijn gek op dat soort types. Ik zag het meteen: een meisje met een strakke paardenstaart die haar waterflesje vulde bij de kraan, haar ogen glijdend over de tanktop-jongen. Haar lachje was net iets te hoog, haar aanraking van zijn arm net iets te lang. 

Maar toen kwam ze terug. Het paardenstaartmeisje. Ze liep langs, niet naar hem kijkend, haar ogen gericht op zijn spieren. Ze ging recht op tanktop-jongen af, haar hand al half uitgestoken om ‘per ongeluk’ tegen zijn biceps aan te wrijven. Ik zag hoe haar vingers even bleven hangen, hoe haar mondhoeken omhoog schoten bij het contact. Tanktop-jongen keek nauwelijks op, alsof dit een gewone dagelijkse routine was. Alsof vrouwen altijd aan hem kwamen plakken als vliegen aan stroop.

Hij was lang, ik schat een jaar of 35, ongeschoren baardje, brede gespierde armen en een mooie kop, mooie tanden – sommige mensen hebben alles. 

Hij leunde nonchalant tegen een halterrek, ik besloot maar wat gewichten te gaan heffen, niet die vijftig kilo schijven waar die andere gasten mee pronkten. Bij de halterschijven hing een lucht van metaal en rubber, vermengd met de muffe geur van een duizend keer opgedroogde handdoek. Ik pakte ze van 20 kilo, voelde het koude gewicht tegen mijn handpalm .

De planning was 5 setjes van 10. Net als in de YouTube video van die Australische personal trainer. De eerste twee herhalingen gingen nog soepel, bij de derde begonnen mijn triceps te branden. Bij de vijfde kon ik mijn elleboog niet meer helemaal strekken. Ik negeerde het en ging door, mijn tanden op elkaar. De achterkant van mijn nek werd nat van het zweet.

Bij de achtste herhaling leek het alsof de halter zwaarder werd. Mijn polsen wiebelden, het ijzer gleed in mijn handpalm. Ik probeerde hem weer in balans te krijgen maar hij kantelde naar voren, trok me mee in een onbedoelde buiging. 

Plots stond hij daar, als een messias. Die tanktop-jongen. Zijn vingers sloten om het gewicht nog voor het uit mijn greep kon glippen. "Eerste keer?" grinnikte hij, alsof het een geintje was.

Ik keek omhoog langs een stel blote, gespierde benen die boven me uit torenden, gespreid in een houding die bijna belachelijk zelfverzekerd was. Zijn retro sportbroekje - zo'n kort ding uit de jaren '90 - hing losjes om zijn dijen, waardoor ik bij elke beweging een glimp opving van het nauwelijks verhulde vlees eronder. Ik wilde niet staren, maar het was als een auto-ongeluk; je kijkt toch.

Zijn dikke bult bungelde vlak boven me, op ooghoogte terwijl ik nog steeds plat lag na mijn mislukte halteroefening. Ik vroeg me af of ik hem zou kunnen ruiken, z'n zweterige lul, het mannelijke zweet van iemand die zijn lichaam echt beheerste, in plaats van andersom. Het was er, subtiel, vermengd met een goedkope deodorant, iets kruidigs en plastisch. Niet ranzig, maar... aanwezig. Als een stempel: deze plek is van hem.

Tanktop-jongen draaide het gewicht tussen zijn vingers alsof het een plastic bekertje was. De spieren in zijn onderarm kronkelden als wormen onder de huid. "Je moet beginnen met lichter," "anders scheur je iets waarvan je niet eens wist dát je het had." Zijn lach kwam uit een mond vol tanden die zo wit waren dat ze blauw licht leken op te vangen uit de tl-balken boven ons.

Ik staarde naar een druppel zweet die langs zijn nek rolde, verdween in de binnenkant van zijn tanktop. De geur van hem hing tussen ons - niet alleen zweet, maar iets specifieker, iets primitiefs. De geur van een lul die hard had gewerkt, vermengd met de synthetische citroenlucht van Axe deodorant.

Die lucht kroop mijn neus in, warm en dominant als zijn blik. Ik kneep mijn dijbenen stiekem tegen elkaar, bang dat mijn lichaam zou verraden wat mijn hoofd nog probeerde te ontkennen. De geur wond me op, als ik maar geen stijve zou krijgen. Dat kon hier niet, niet tussen al die spiegels en gespierde lijven die elk trillend vetrolletje zouden opmerken.

"10 kilo," herhaalde hij, terwijl zijn vingers een lichtere halter van de rekking schuifelden. Het metaal schuurde tegen het staal met een geluid dat mijn tanden op elkaar deed zetten. "Laten we beginnen met 10 kilo." Hij zei het met een nadruk die aanvoelde als een uitdaging, alsof hij wist dat ik die halter niet aan zou durven.

Ik kon nu niet meer terug. Mijn vingers sloten zich om het handvat, zijn duim per ongeluk tegen de binnenkant van mijn pols gedrukt. 

"Zo," hij bukte zich, zijn borstkas zo dichtbij dat ik de individuele haartjes kon tellen die boven zijn shirt uit piepten. "Rug recht, buik aan." Hij tikte met twee vingers tegen mijn navel, een kort, professioneel contact dat toch als een elektrische schok door mijn lijf schoot.

 

"Ik heet Michael trouwens," zei hij terwijl hij mijn armpositie corrigeerde. Een perfecte naam voor een perfecte gast. Alsof hij uit een of ander fitnessmagazine was gestapt - het soort kerel dat altijd tussen de supplementenadvertenties stond, met een glimlach die 'eet meer eiwitten' schreeuwde. Zijn hand gleed naar mijn ellebogen duwde ze een fractie omhoog. "Niet laten hangen. Anders krijg je morgen spijt."

Ik probeerde me te concentreren op het gewicht, maar mijn ogen trokken als magneten terug naar zijn nek, waar een ader pulserend onder de huid lag. Hij rook naar zweet, ja, maar ook naar iets zoets - kokos misschien? De geur mengde zich met het metaal van de halters en het rubber van de matten tot een parfum dat me licht in mijn hoofd maakte.

"Lars," stamelde ik terwijl ik de halter probeerde te heffen. De eerste poging ging nog soepel, maar bij de tweede begonnen mijn triceps al te trillen als een oud koffiezetapparaat. Mijn ademhaling klokte uit de maat met de beweging, alsof mijn longen niet meer wisten of ze moesten in- of uitademen. Zweet kroop langs mijn slapen, niet alleen van de inspanning.

Michael zat gehurkt naast me, zijn blik gericht op mijn arm alsof hij een chirurg was die een operatie bijwoonde. "Niet stoten," waarschuwde hij terwijl mijn ellebogen dreigde te knakken. "Langzaam, controle houden."

Ik voelde mijn spieren scheuren waarvan ik het bestaan niet eens kende. De halter trilde als een aftandse auto op een koude ochtend. Toen mijn arm eindelijk strekte, viel het gewicht bijna uit mijn greep. Michael's handen schoten uit, bedekten de mijne net op tijd. Zijn handpalm was ruw tegen mijn knokkels. "Goed zo," mompelde hij, alsof ik een hond was die net een kunstje had geleerd.

Ik was blij dat het klaar was. Mijn armen voelden aan als een gebroken stokbrood. Met een kreun krabbelde ik weer omhoog,

Michael's hand bleef op mijn schouder. Een warme, zware aanwezigheid die door mijn shirt heen brandde. "Eerste keer hier zeker?" Zijn stem klonk eerlijk gezegd toch anders dan ik had verwacht; niet zo’n diepe, gebromde sportschoolstem, maar eerder iets zachts, bijna slaperigs. Alsof hij net wakker werd na een middagdutje. Toch voelde ik zijn vingers mijn spieren aftasten, zoekend naar de spanning die ik nog niet kon loslaten. Zijn duim drukte tegen een knoop boven mijn schouderblad en ineens schoot er een golf van pijn door mijn nek. Ik kreunde - onbedoeld, veel te luid.

"Jij komt hier vast vaker, zo te zien," mompelde ik, mijn blik vastgekluisterd aan de manier waarop zijn schaduw over de mat viel; lang en gespierd, maar met een soort onverwachte elegantie. Hij grinnikte, zijn neusvleugels trillend. "Vijf jaar, vier keer per week. Maar daarvoor..." Hij trok zijn tanktop opzij, liet een wit litteken zien dat als een kronkelende worm over zijn ribben liep. "Destijds ik de conditie van een overrijpe banaan." Zijn wijsvinger volgde het litteken, tot waar het verdween in zijn broekrand. Ik moest mezelf bijna bijten om niet te vragen wat er onder die stof verder nog verstopt lag.

"Auto ongeluk," hij tilde zijn tanktop verder op, liet zien hoe het litteken over zijn buik spiraalde. "Maanden revalidatie. Kon mijn eigen benen niet eens optillen." Zijn duim kneep in zijn dij, niet speels maar alsof hij zichzelf herinnerde aan iets wat hij haatte.

Ik staarde naar zijn blokkendoos van een buik. Elk vierkantje leek naar buiten geduwd, te perfect om echt te zijn. Alsof iemand een mal had gemaakt van hoe een menselijk lichaam hoorde te zijn. Bij elke beweging gleed de stof over die onderliggende architectuur van spieren.  Mijn tong kleefde plots aan mijn gehemelte. Hoe lang had hij gedaan over het bouwen van zo'n tempel voor zichzelf? Vijf jaar?

Ik had nog een hoop werk te verzetten, beseft ik me plotseling. Terwijl mijn eigen buik nog steeds als een slap kussen onder mijn nieuwe shirt hing, begon ik de rekensom te maken. Als Michael vijf jaar nodig had gehad om van een banaan naar een Adonis te gaan, dan zou ik... Ik telde mijn vingers af. Vierentwintig maanden? Zestig? Het duizelde in m'n hoofd. Mijn maag trok samen, niet van spierpijn maar van iets anders - iets dat voelde als wanhoop vermengd met een soort opwinding die ik niet durfde te benoemen.

"Als je wilt kan ik je wel wat dingen laten zien," zei hij plots, zijn stem luid genoeg dat alleen ik het hoorde tussen het geschreeuw van twee bodybuilders die elkaar uitdaagden tot nog een setje. Zijn ogen - ik merkte het nu pas - waren niet gewoon bruin maar hadden kleine gouden spikkels dichtbij de pupillen, als sterrenstelsels in een nachtelijke vijver. Hoor mij dan, ik lijk wel een verliefde puber. Er zat iets in zijn blik dat me deed twijfelen aan zijn bedoelingen. Was dit gewoon sportschool-vriendschap? Of... Ik veegde snel mijn hand langs mijn voorhoofd, veegde het zweet weg voordat het kon verraden hoe mijn gedachten op hol sloegen.

Hij pakte een handdoek van de stapel, gooide hem nonchalant over zijn schouder waarbij zijn triceps zich spanden als opgepompte ballonnen. Toen draaide hij zich plots volledig naar me toe, te dichtbij voor comfort. "Je lijkt op iemand die ik ken," mompelde hij, zijn blik langs mijn schouders glijdend. "Stukken jonger, maar diezelfde..." Zijn wijsvinger tekende een denkbeeldige lijn van mijn kaak naar mijn nek, zonder aan te raken. Ik voelde mijn keel dichtsnoeren. Wat kon hij in godsnaam zien in mijn klungelige lichaam, mijn met zweet doordrenkte shirt dat al na tien minuten naar uien rook?

"Heb je een vriendin?" vroeg hij, terwijl hij een fles water pakte en er langzaam van dronk, zijn adamsappel op en neer dansend boven de halsgroef waar zweet parelde. Ik wist even niet wat ik moest zeggen. Mijn mond opende en sloot zich als een vis aan land. Wat moest ik antwoorden?

De plekken waar ik had lopen cruisen schoten door mijn hoofd. Dat verlaten parkeerterrein aan de rand van de stad, verlicht door één kapotte lantaarnpaal. De stille hoekjes van het stationstoilet waar ik soms stiekem naar andere mannen stond te gluren, mijn handen diep in mijn zakken gedrukt zodat niemand kon zien wat er onder mijn broek gebeurde. En nu hier - deze sportschool vol spiegels die alles terugkaatsten wat ik juist probeerde te verbergen.

"Nee," mompelde ik, "Happy single." Mijn stem klonk onnatuurlijk hoog, alsof ik een grap vertelde die niemand begreep. De leugen brandde in mijn keel. Single ja, maar happy? Die nachten dat ik alleen maar naar porno keek tot mijn ogen pijn deden, dat was niet bepaald geluk.

Michael knikte, zijn gezicht onleesbaar. "Same," zei hij, terwijl hij een handdoek over zijn nek veegde. Zijn blik schoot naar mijn mond, bleef daar hangen alsof hij iets zocht wat ik niet begreep. Ergens in de sportschool viel een gewicht met een klap op de grond, maar ik hoorde alleen het kloppen van mijn eigen hart in mijn oren.

"Zin om samen de loopband te doen?" vroeg hij plots, terwijl hij met zijn hoofd naar de rij machines achter ons knikte. Zijn stem klonk luchtig, maar er zat een spanning onder die me deed twijfelen. Dit was geen normale uitnodiging - dat wist ik instinctief. Ik knikte, mijn keel te droog om te spreken. Hij glimlachte. 

Terwijl we naar de loopbanden liepen, voelde ik zijn blik langs mijn zij glijden, warmer dan het zweet dat tussen mijn schouderbladders naar beneden liep.

Hij wees naar de loopband naast de zijruit, waar de avondzon door het glas viel in lange gouden strepen. "Hier heb je uitzicht," mompelde hij, terwijl zijn vingers de snelheidsknop aanraakten alsof hij een pianist was die een toonladder instelde. Ik betrapte mezelf op het staren naar die grote  ruwe handen - , maar met vingertoppen die verrassend delicaat waren. Zulke handen zouden ergens anders ook goed in moeten zijn, flitste het door me heen. Ik beet op mijn lip en keek snel weg.

De loopband kwam tot leven onder mijn voeten, eerst als een rollende golfslag, toen steeds sneller tot een lopende band. Mijn lichaam herinnerde zich het ritme verrassend goed - mijn benen bewogen soepel, dit ging mij beter af dan bij het gewichtheffen, mijn ademhaling viel in een natuurlijker patroon. Het was alsof mijn lijf ergens diep nog wist hoe het moest, ook al had ik het jaren verwaarloosd. Michael liep naast me, zijn tempo precies gelijk aan het mijne, zijn ademhaling rustig als een slapende hond. Ik probeerde niet naar zijn zij te staren waar zijn tanktop omhoog kroop bij elke beweging, een strook huid blootstellend

 .

Het meest verraderlijke was zijn sportbroek. Kort genoeg om bij elke stap een stukje bovenbeen te tonen, losjes genoeg om de omvang van wat eronder zat niet helemaal te verbergen. De stof bewoog mee met zijn lichaam, een subtiele schommelende beweging die mijn ogen niet konden afwenden. Ik probeerde mijn blik strak op het display voor me te houden, maar in mijn ooghoek zag ik het. De manier waarop het materiaal lichtjes plooide bij elke stap, hoe er een vage contour zichtbaar werd als hij even pauzeerde om zijn handdoek te pakken.

Godverdomme. Het was opvallend, of lag het aan mij? Een opdringerige bult, een schaamteloze tent. Gewoon... aanwezig. Een natuurlijk gevolg van een lichaam dat precies was zoals het moest zijn. Maar voor mij was het alsof iemand een neonpijl had geplaatst die er voortdurend naar wees. Mijn eigen broek voelde plots te ruim, alsof ik iets probeerde te verbergen.

"Kom, genoeg geweest!" riep Michael abrupt. Zijn stem klonk helder boven het gezoem van de loopbanden uit. Ik keek op, drupte het zweet van mijn kin, en pas toen besefte ik dat we de laatste twee waren. De rest had de sportschool al verlaten. Buiten was het inmiddels donker, in de ramen weerspiegelden ons spiegelbeeld in plaats van de parkeerplaats te tonen.

"Lekker douchen," vervolgde hij, zijn handdoek over een schouder gooiend. Ik knikte, maar mijn keel voelde plots kurkdroog aan. De doucheruimte lag achter een matglazen deur - een open ruimte met tien kranen, ontworpen voor drukte die er nu niet was.

Mijn vingers trilden toen ik mijn shirt omhoog trok. Het katoen kleefde aan mijn schouders, en ik moest bijna rukken om los te komen. Oh jee. Hij zou het zien. Die strepen, die kleine kuiltjes boven mijn heupen waar mijn broek altijd in groef. Michael draaide zich om, pakte fles douchegel uit zijn locker, en ik aarzelde - een fractie van een seconde maar, genoeg voor zijn blik te vangen.

"Alles oké?" Hij fronste niet, zijn stem was gewoon nieuwsgierig. Mijn adem stokte. Alsof hij door een raam in mijn hoofd keek. Ik knikte, beet op mijn lip, en trok mijn shirt uit in één beweging. De koude lucht prikte aan mijn buik.

"Niks mis mee hoor." Hij grinnikte,  "Ik hou wel van een beetje vet op de botten. Perfect hoeft van mij niet." Dat ben ik al, grinnikte hij. Een warmte schoot door me heen, maar tegelijk trok mijn maag zich samen. Zijn woorden waren geruststellend, maar ze vielen ergens tussen compliment en medelijden.

Ik draaide me snel om naar mijn locker, zodat hij mijn gezicht niet kon zien terwijl ik mijn broek losknoopte. Het metalen kastje voelde koud tegen mijn vingertoppen. "Dat zeg je nu," mompelde ik, "maar iedereen wil eigenlijk een sixpack."  Ik vind het prima zo hoor, zei hij. Er viel een stilte waarin alleen het tikken van mijn riem tegen de bank weerklonk. Toen een zachte zucht, gevolgd door het geluid van voetstappen die dichterbij kwamen.

Achter me. Heel dichtbij. Ik voelde zijn adem tegen mijn nek net toen hij fluisterde: "ik zag je wel naar m'n broekje staren" bekende hij, zijn stem een mengeling van vermaak en iets donkerders. Mijn handen bevroren midden in het naar beneden duwen van mijn sportbroek. Elk vezeltje in mijn lichaam stond begon te tintelen. Dit was geen goedkeurende glimlach meer - dit was een uitnodiging, een val waar ik al die tijd recht op af had gelopen zonder het te beseffen.

Toen trok hij me mee. Een plotselinge beweging, zijn hand sloot rond mijn pols zoals een touw om een paal - stevig, vastberaden. Hij draaide de douchkraan open,  hete damp vulde de ruimte,  

De gel gutste tussen zijn vingers, te veel, te dik, het leek wel alsof hij alles uit de fles had geperst. Warm, kleverig spul gleed langs mijn nek, druppels rolden over mijn borstkas terwijl hij begon te wrijven. Zijn handen zaten al in mijn haar, duwden me iets naar beneden terwijl het water mijn ogen blind maakte. "Ruikt lekker," hijgde hij, zijn vingers trokken aan mijn hoofdhuid, Toen gleden zijn handen naar m'n schouders, eerst langzaam, toen ruwer, zijn knokkels drukten zich in mijn schouders alsof hij klei kneedde. "Dat moet er echt in," gromde hij, zijn duimen vonden de spieren langs mijn ruggengraat en drukten tot ik kreunde. Ergens tussen het stromende water en zijn ademhaling hoorde ik het: een lage, bijna onhoorbare kreun die niet van mij kwam. Het schuim stroomde nu langs mijn ribben, zijn handen volgden het pad naar beneden, en ik wist niet meer of hij me waste of iets heel anders aan het doen was.

Mijn lichaam reageerde automatisch naar hem toe, mijn rug recht, zijn handen grepen de tegels achter me vast toen mijn vingers onder zijn buikspieren dook. "Jij bent perfect," hijgde hij, zijn mond tegen mijn oor, terwijl zeep over mijn heupen naar beneden gleed. Ik voelde het tegen mijn dijbenen stromen, een warme vloed die alles wegspoelde behalve zijn aanraking.  Damp vulde mijn longen, zijn geur vermengde zich met de menthol van de douchegel tot iets verslavends.

Hij draaide me ruw om, zijn handpalmen tegen mijn schouderbladen. "Blijf staan," bromde hij, en ik gehoorzaamde terwijl het hete water bijna mijn rug verbrandde. Toen voelde ik het: zijn duim trok een lijn langs mijn wervelkolom, te langzaam om nog functioneel te zijn. . Zijn andere hand gleed omlaag, stopte abrupt boven mijn billen. "Hier," hijgde hij, zijn vingertoppen tekenden cirkels op het laagste punt van mijn rug, "moet ik ook bij."

Draai je eens om, dan doe ik je achterkant. De woorden gonsden in mijn hoofd terwijl ik zijn adem voelde tegen mijn voorhoofd. Was dit de douchehulp? Zijn vingers groeven dieper, trokken het schuim uiteen in banen. Mijn knieën trilden toen ik besefte dat hij niet de zeep maar míj aan het uitwassen was.

Plots voelde ik het, zijn harde lul drukte zich tussen mijn bilspleet — geen aarzelend schuiven, geen ongelukje. Een bewuste, vochtige druk die zich nestelde in de kloof alsof het daar thuishoorde. Het water stroomde tussen ons door maar kon de hitte niet wegspoelen. Ik verstijfde, mijn handen klemden zich vast aan de tegels terwijl met zijn lengte tegen me aan gleed, niet hard genoeg om door te dringen maar zó onmiskenbaar aanwezig dat mijn adem stokte.

"Voel het goed," hijgde hij tegen mijn nek, zijn lippen plakten aan mijn nek terwijl zijn stevige armen om mijn middel grepen. Zijn warme tong gleed over mijn schouder, een dreigend soort genot dat me deed huiveren — niet van angst, maar van pure opwinding. Toen draaide hij me ruw om, zijn handpalmen brandden op mijn heupen. Daar stonden we dan. Oog in oog onder het warme water, zijn pik stond recht tegen mijn buik gedrukt, gloeiend heet en pulserend als een apart levend wezen.

Voor ik kon protesteren duwde zijn hand mijn hoofd naar beneden, zijn vingers verstrengeld in mijn haar als wortels die zich vastklampten. Mijn knieën tikten tegen de natte tegels onder me. Hij waste me niet meer — dit was iets anders.

Hij liet zijn pik langzaam over mijn gezicht rollen, van kin tot voorhoofd, als een stempel dat elk detail in mijn geheugen brandde.

En godverdomme, wat een stempel. Zijn lul was prachtig. Een lange, rechte schacht met aders die zich kronkelden als rivieren op een kaart, elk kloppend onder mijn vingertoppen toen ik hem probeerde af te trekken. Bloedheet. Levend. En die eikel... dik en volmaakt gevormd, met een dieproze kop die glansde van het water en het vocht dat hij zelf uitscheidde.

"Adem uit," gromde hij, zijn duimen vonden mijn kaakgewricht en drukten tot mijn mond zich opende als een bloem in de zon. Geen tijd om na te denken – zijn pik schoof naar binnen, een invasie die mijn keel deed openen uit reflex. Met zijn vingers, die grote, sportieve handen, hielden me vast alsof ik een machine was die hij bediende. Duim achter mijn oor, wijsvinger langs mijn jukbeen, hij bestuurde mijn hoofd met dezelfde precisie waarmee hij zijn loopbandtempo had geregeld.

Hij was groot, echt groot. Niet in die pijnlijke pornofantasie-manier, maar op een manier die duidelijk maakte dat mijn mond hier niet voor gebouwd was. Hij trok zich terug tot alleen de eikel nog binnen was, een dreigend gewicht op mijn tong, en toen schoot hij weer naar voren. Ik voelde de schacht mijn keel raken, een druk die mijn ogen liet tranen, maar zijn greep op mijn hoofd liet geen ruimte voor terugtrekken. Mijn handen klemden zich vast aan zijn dijen, mijn nagels groeven in zijn huid terwijl ik leerde ademen door mijn neus tussen de stoten door.

Water, schuim met een vleugje chloor – elk detail brandde zich in mijn zintuigen.

Hij kwam dieper dan ik dacht mogelijk was, elke duw een kleine overwinning voor mijn reflexen. Maar een pro dat ik was, kon ik het toch handelen. Mijn lippen sloten zich strakker om hem heen, mijn tong rolde langs de onderkant van zijn schacht terwijl hij terugtrok, en ik hoorde zijn ademhaling versnellen boven me. Het geluid, die korte, grommende hijg, deed iets in mijn onderbuik samentrekken. Dit was geen sportschoolflirt meer – dit was een strijd die ik wilde winnen.

Toen sloeg hij toe. Een brutale stoot die mijn hoofd tegen de muur ketste, zijn pik diep in mijn keel gedreven. Ik kuchte, mijn ogen schoten vol tranen, maar zijn handen hielden me vast. Geen genade. Zijn balzak, zwaar en warm, klapte tegen mijn kin – een vochtige, ritmische dreun die me eraan herinnerde dat hij hier de baas was. .

Mijn tong probeerde nog iets van tactiek, kronkelend tegen zijn onderkant, maar hij hief mijn hoofd op, keek me aan met die donkere blik. "Nee," hijgde hij. "Zo." En toen begon hij serieus te pompen. Geen subtiliteit meer, alleen die brutale, vochtige schuifbeweging die mijn speeksel langs zijn schacht naar beneden duwde. Zijn ballen, groot en vol, klapte tegen me aan bij elke stoot.

Het was niet alleen de beweging, maar de *snelheid*. Alsof hij zich moest bewijzen. Mijn lippen werden ruw tegen zijn huid, mijn kaak spande tot het pijn deed, maar hij trok zich niks aan van mijn gekreun. Zijn vingers, verstrengeld in mijn haar, trokken me naar voren als een menselijke fleshlight, elke centimeter van zijn lul die mijn keel opensperde. Ik hoorde het geluid – die natte, kletterende klap van vlees op vlees, vermengd met mijn eigen stikkende geluidjes.

Mijn handen grepen zijn bovenbenen vast en voelden de spieren op en voelde hem pompen. Hij was een machine, een eindeloze pompbeweging die mijn hoofd tot speelbal maakte. Het water van de douche stroomde langs zijn lul, mengde zich met mijn speeksel tot een glibberig goedje dat nog dieper naar binnen sijpelde. Ik proefde het,  het schuim ,z'n geil, een vleugje chloor. Mijn ogen traanden zo erg dat ik alleen nog maar vage contouren zag, maar ik voelde alles: de manier waarop zijn eikel tegen mijn gehemelte schuurde, de gespannen aderen die pulseerden onder mijn lippen.

"Ja.. ja... ik ga spuiten," kreunde hij plotseling, zijn stem rauw en gebroken. Zijn vingers trokken mijn hoofd nog dichter naar zich toe, zijn heupen ramden tegen mijn gezicht aan in een laatste, bruut ritme. Ik voelde het voor hij het zei – een krampachtige samentrekking in zijn balzak, een plotselinge verharding van zijn schacht. Toen schoot hij los, een warme dikke straal die recht in mijn keel spoot. Ik slikte automatisch, mijn keelspieren werkten overuren terwijl hij bleef pompen, bleef spuiten, tot ik dacht dat ik erin zou stikken.

Het leek eindeloos door te gaan. Alsof hij vijf jaar niet was klaargekomen zeg! Elke nieuwe puls was een verrassing, een nieuwe golf die mijn mond vulde en me dwong te slikken of te verzuipen. Zijn vingers ontspanden zich iets in mijn haar, maar zijn heupen bleven kleine, trillende stoten maken, alsof zijn lijf niet kon geloven dat het voorbij was. Toen hij zich uiteindelijk terugtrok, glansde zijn pik nog steeds van vocht – mijn speeksel, het water, en een laatste parelwit druppeltje dat aan de punt bungelde.

"Godverdomme, dat was geil," hijgde hij. Zijn stem klonk rauw, bijna verbaasd, en zijn borst bewoog snel op en neer. Hij keek naar me neer met een blik die ik nog nooit had gezien – iets tussen trots en verwondering, alsof hij zelf niet had verwacht wat er net gebeurd was. .

Zijn handen trilden lichtjes toen hij ze uit mijn haar haalde, zijn vingers klam van het water en mijn speeksel. Hij pakte mijn kin, tilde mijn hoofd iets omhoog, en zijn duim veegde langs mijn onderlip. "Kijk nou," mompelde hij, zijn stem laag en hees. Hij liet zijn duim zien, bedekt met een witte, draderige substantie die ik niet helemaal had weggeslikt. .

Toen gebeurde het. Zijn tong schoot uit, roze en breed, en likte langs zijn eigen duim met een theatrale, overdreven slurp. "Eiwitten," grinnikte hij, zijn ogen fonkelend van een soort wilde triomf die me zowel deed blozen als versteld doen staan. Zijn tong veegde nog een keer over zijn knokkels, als een kat die de laatste room van zijn poten likt.

Ik probeerde op te staan, maar mijn knieën weigerden, half verdoofd van de harde tegels. Hij bukte zich, zijn hand greep de mijne – warm, stevig, dezelfde hand die net mijn hoofd nog met onverbiddelijke kracht had gestuurd.

"Thnx maatje," hijgde hij, zijn duim veegde een verdwaald druppeltje van mijn kin. Die woordkeuze. Alsof we net een potje hadden gevoetbald.

Ik slikte. Mijn keel voelde rauw aan, maar niet van walging. Integendeel. Een vreemde, bijna bezitterige trots borrelde op toen ik zijn pik nog steeds half-hard zag hangen, glimmend van vocht tussen ons in.

"Hopelijk vond jij het ook lekker," mompelde hij. Die woorden deden me glimlachen.. Niet alleen omdat hij het vroeg, maar omdat hij het *verwachtte*. Alsof mijn genot net zo vanzelfsprekend was als het zijne. Wat uiteindelijk wel zo was natuurlijk. 

Een stilte viel, alleen verbroken door het lopen van de douchekraan en onze vermoeide ademhaling. Toen schoot zijn hand omlaag, greep mijn heup. "Kom," hijgde hij, zijn stem ruw van misbruik, "we gaan ons even afdouchen."

Ik kon niet geloven dat het was gebeurd. Sterker nog, ik kon niet geloven dat *ik* het had laten gebeuren. Mijn vooroordeel over fitnessneuzen - arrogant, oppervlakkig, kortzichtige mislukkelingen die hun gebrek aan persoonlijkheid met spierballen compenseren - was nog steeds dezelfde. Maar ja, d'r zijn natuurlijk uitzonderingen. En Michael was zo'n perfecte uitzondering die me mijn naam deed vergeten terwijl mijn tong nog steeds zijn smaak droeg.

"Volgende keer ga ik je neuken," grinnikte hij terwijl hij zijn jas aantrok. Zijn stem klonk luchtig, maar zijn ogen hielden de mijne vast met een intensiteit die mijn adem stokte. Maakte hij nou een grapje? Het zat erin, die opmerking – te nonchalant, te makkelijk, alsof hij een afspraakje voor een biertje suggereerde in plaats van... dat. 

Maar zijn blik, donker en beladen, liet weinig ruimte voor twijfel.

Ik kon niet wachten op mijn volgende sportsessie.