Vakantiedagboek 6: Kleren weg na het skinnydippen

Geplaatst door: aardigeoudeman op 03-03-26

Vorig jaar reisde ik naar Portugal en Nederland. Een gewone reis, met een combinatie van vakantie en familiebezoek. Maar onverwacht ook met een aantal gebeurtenissen en ontmoetingen waarvan ik vooraf niet zou hebben durven dromen. In een dagboek beschrijf ik die onverwachte gebeurtenissen, in voor iedere dag een kort verhaal. Je kunt elk deel apart lezen, maar het leukste is natuurlijk om het in volgorde te doen. Dan zie je hoe en wanneer ik mensen ontmoet heb, die in latere delen ook weer voorkomen. Let op: wil je alleen snelle sexscenes, begin dan maar niet aan mijn verhalen. Ik schrijf namelijk ook uitgebreid over alle gebeurtenissen die uiteindelijk tot (wilde) sex leiden.

Ik word wakker met knallende hoofdpijn. Links en rechts van me ligt een naakt mannenlijf. “Waar ben ik?” Langzaam komen er beelden boven van gisterenavond. Een dinertje in een luxe tent, aangeboden door Emile en Nicolas. Veel wijntjes. De restauranteigenaar die erg geïnteresseerd lijkt in ons drieën en uiteindelijk vraagt of we zin hebben om mee te gaan naar een feestje. Een zaal met gedempt licht en stampende muziek. Een cognacje in mijn handen gedrukt. Swingende, zwetende mannenlijven. Nog een borrel. Mee swingen met de rest. Een derde glas. En een vierde. Handen die aan mijn kleren trekken. Een bekende stem die zegt: “Vas-y, ça ne le dérangera pas. Je l'ai vu nu plus souvent qu'habillé, même en public” (Doe maar, dat vindt hij niet erg. Ik heb hem vaker naakt gezien dan aangekleed, zelfs in het openbaar). Mijn shirt verscheurd. Iemand houdt me vast met zijn armen onder mijn oksels. Mijn schoenen en sokken worden uitgetrokken. Mijn riem losgemaakt. Mijn broek van mijn heupen en benen afgestroopt. Mijn onderbroek kapotgetrokken. Nog maar een cognacje. Naakt swingen tussen tientallen geklede 30ers en 40ers. Matrassen in een ruimte naast de dansvloer. Lijven, pikken, gehijg, gekreun, een warme straal op mijn gezicht. En nog een. En nog een. En op mijn borst. En op mijn buik. En overal. Mijn mond gevuld. Ik opgetild en op een tafel gelegd. Overal pikken, overal gevuld. Overal druipende sappen.

Ik kom overeind en merk dat mijn hele lijf plakt. Overal om me heen liggen mannen te slapen. De twee naast me zijn, hoe kan het ook anders, Emile en Nicolas. Aan hun erecties te zien zijn ze nog aan het na-dromen. Op een plank aan de muur zie ik mijn gescheurde shirt en onderbroek en mijn lange broek die door iemand netjes opgevouwen is. Grappig gezicht. Gelukkig zitten mijn portemonnee, paspoort en telefoon nog gewoon in mijn broekzakken. Ik vis een paar paracetamolletjes uit mijn portemonnee en vind een kraan achter de bar, zodat ik wat water kan drinken om de pilletjes mee door te slikken. Tussen de slapende mannen door loop ik naar de wc, waar ook een douche blijkt te zijn. Die heb ik hard nodig. Overal over mijn lijf zit aangekoekte sperma. Ik weet zeker dat ik er waanzinnig van genoten heb, en baal dat ik zo zat was dat ik het allemaal niet meer weet. Maar ik geniet volop van de gedachte aan wat er allemaal gebeurd is, de avond ervoor.

Ik neem een uitgebreide douche, vindt tot mijn grote genoegen een koffiemachine en loop even later met een dubbele espresso weer terug naar de plek waar ik geslapen heb. Ik moet glimlachen om de aanblik van die 2 mannen, liggend op hun rug, met elk een omhoog stekende “antenne”. Ik geniet ervan, en van mijn koffie natuurlijk. Dan pak ik in elke hand een pik. Tegelijkertijd beginnen de mannen te kreunen en heupbewegingen te maken. Wat ik doe past blijkbaar perfect in hun droom. Zachtjes masseer ik het velletje onder hun eikels tussen duim en wijsvinger. Verlekkerd draaien ze met hun mooie lijven, zonder wakker te worden. Blijkbaar waren ze in hun dromen al een tijdje bezig, want het duurt nog geen twee minuten voordat hun kreunen harder wordt, hun bewegingen sneller, ze plotseling allebei lijken te bevriezen en er dan aan weerskanten van me een spermafonteintje recht omhoog schiet en weer landt op mijn handen. Als ik het sap langzaam op hun buiken laat druppelen worden ze wakker. Nouja, wakker. Behoorlijk slaapdronken openen ze hun ogen en slaan wat onverstaanbare mummelgeluidjes uit.

Dan schiet Nicolas overeind. “Où suis-je?” (Waar ben ik?). Verward kijkt hij om zich heen en ik zie dat hij zich zo'n beetje dezelfde vragen stelt als ik eerder gedaan heb. Ook bij hem komen nu langzaam de (mooie) herinneringen aan de vorige avond boven.

“Koffie?” vraag ik.

“O ja, daar doe ik nu een moord voor.”

“Liever niet,” lach ik, “ik haal het wel zonder dat je daar iets voor hoeft te doen.”

Ik tap drie dubbele espresso's en als ik terug ben zie ik dat ook Emile inmiddels overeind zit en begint te beseffen waar hij is. Het is nog vroeg in de ochtend en we besluiten maar meteen na de koffie terug te lopen naar ons hotel, zodat we ons daar verder kunnen opfrissen en van het ruime ontbijtbuffet genieten. Mijn onderbroek is onbruikbaar. Mijn shirt eigenlijk ook, maar omdat ik niks anders heb, trek ik het zo goed als het gaat toch aan, en hou de flarden met mijn handen een beetje bij elkaar. De receptionist van het hotel kijkt heel even op van zijn mobieltje en bromt wat terug als we hem goedemorgen wensen, maar lijkt zich niet te storen aan onze verwarde hoofden en mijn verscheurde shirt. Misschien is hij al wel wat gewend.

Na nog een goede douchebeurt trek ik schone kleren aan en doen we ons tegoed aan het overvloedige ontbijtbuffet. Dan wordt het echt tijd voor afscheid, nu definitief. Ik moet vandaag naar het vliegveld in Lissabon, om mijn broer af te halen. Hij heeft geen idee van mijn avonturen met mannen (tenminste, dat denk ik), en ik ga het er ook niet met hem over hebben. Na een paar dagen vol sexuele uitspattingen, ga ik nu een paar brave dagen met mijn broer doorbrengen. Hoewel het niet zo ver rijden is, wil ik toch vroeg vertrekken. Ik wil de snelweg vermijden en juist kleine weggetjes nemen, hier en daar uitstappen voor een wandeling, en door wat kleine dorpjes rijden. Maar voordat die brave tijd begint, gebeurt er toch nog iets wat ik jullie lezers niet wil onthouden. Want soms kun je je wel voornemen om braaf te zijn, maar is het de natuur zelf die anders beslist.

Met een innige omhelzing neem ik afscheid van Emile en Nicolas. Wie had ooit gedacht dat wat begon met een spottende opmerking over mijn leeftijd (zie dag 1 van mijn dagboek.), zou eindigen in de wildste sexuele avonturen die ik ooit heb meegemaakt. Ik rijd het stadje uit en volg de route over kleine weggetjes, die ik vooraf in mijn navigatie heb ingevoerd. Het lijkt eindelijk een gewone toeristische trip te worden. Ik kom door mooie kleine dorpjes, stop een keer op een pleintje om koffie te drinken, stap een paar keer uit voor foto's van mooie natuur en een fotogeniek vervallen gebouwtje en koop een paar sandwiches en een zak chips om straks te kunnen lunchen.

Rond het middaguur begint mijn maag te knorren en begin ik uit te kijken naar een plekje waar ik kan gaan zitten om mijn boterhammen op te eten. Dat vind ik als ik over een brug rijd en beneden een helder stromend beekje zie. Ik parkeer de auto net voorbij de brug, pak mijn camera, telefoon en het boodschappentasje met mijn lunchpakket en loop langs het talud naar beneden. Tot mijn verrassing blijkt er een simpel, klein betonnen bankje te staan, steunend op twee grote betonnen ringen, en mondt het beekje uit in een meertje dat ik vanaf de brug nog niet had gezien. En wat doet een man als ik op een warme dag, op een afgelegen plek bij een meertje, waar verder niemand is? Precies, die gaat even skinnydippen.

Ik kijk nog een keer goed rond, maar ben inderdaad de enige hier. Dus ik trek mijn kleren uit en stop ze in het tasje bij mijn lunchpakket. Misschien een vreemde gewoonte, maar nadat ik een keer tijdens een naakt-fotoshoot snel weg moest rennen omdat er mensen aankwamen, en daarbij niet al mijn spullen op tijd kon pakken, zorg ik ervoor dat ik zo goed mogelijk op onverwachte situaties ben voorbereid. Als ik me omdraai om naar het meertje te lopen, slaat mijn hart een paar keer over. Aan de andere kant van het riviertje zit een enorm katachtig dier. Ik heb geen idee wat het is en vraag me zelfs af of er wel van die wilde katachtigen in Portugal voorkomen. Zou het misschien een ontsnapte dierentuinbewoner zijn? Ik vind het spannend, ik vind het eng, maar ik realiseer me ook dat ik hier een unieke ontmoeting heb.

Voorzichtig pak ik mijn camera; zonder foto gelooft niemand me, en bovendien wil ik wel kunnen opzoeken wat ik gezien heb. Ik loop langzaam naar een boom van waarachter ik hoop het dier te kunnen fotograferen zonder dat ie me in de gaten heeft. Als ik daar net sta, loopt hij door het beekje naar “mijn” kant en springt op een paar rotsen. Dan blijft hij staan en kijkt mijn kant op. Ik verstijf en maak wat foto's van achter de boom, met de camera op gevoel zijn kant op gericht. Dan steekt hij zijn kop wat omhoog... hij lijkt wat te ruiken. Mij? Hij springt van de rotsen en komt mijn kant op. Mijn hart klopt in mijn keel. Hij stopt bij het bankje, loopt er omheen, snuffelt, zet zijn voorpoten erop, snuffelt verder, en dan....

...Dan pakt hij mijn tas en gaat er mee vandoor. Met mijn lunch, die hij met zijn scherpe neus heeft geroken en waarvan hij zodadelijk zal gaan genieten. Maar ook met mijn kleren, die ik in de tas had gestopt om ze niet te verliezen. En met de autosleutels die in mijn broekzak zitten. Enigszins in paniek loop ik terug naar het bankje. Gelukkig ligt mijn telefoon er nog wel, alhoewel ik geen idee heb wat ik er nu mee zou moeten doen. Ik besef wel dat ik uiteindelijk hulp nodig zal hebben, maar probeer die gedachte toch nog maar even voor me uit te schuiven. Ik loop naar de auto en krijg bevestigd wat ik al vermoedde: op slot. Nergens voor nodig op een plek als dit, maarja het is een ingesleten gewoonte om, nadat je de deur hebt dichtgegooid, de boel af te sluiten met een klikje op de remote.

Tja, wat nu? Ik kan hier tegen de auto blijven leunen, maar dat helpt in ieder geval niet. De kans dat er een auto langs komt is sowieso erg klein, maar dat die dan ook nog even hier het zandpaadje inrijdt naar het plekje waar mijn auto staat is helemaal onwaarschijnlijk. Iemand bellen? Maar wie dan? En wat ga ik vertellen? De politie dan maar? Ehhhh, nou, dat liever niet, tenzij er echt niks anders meer op zit.

Opeens heb ik een idee. Ik bel het hotel in Évora en vraag of Nicolas en Emile toevallig in huis zijn. En dat blijkt zo te zijn. Niet toevallig trouwens, want na het ontbijt zijn die weer gewoon voor pampus op hun bed gevallen. Ik krijg Emile aan de lijn en vertel wat er gebeurd is. Hij schatert het uit, ik hoor hem in het Frans tegen Nicolas praten die ook niet meer bijkomt van het lachen. Als Emile weer in staat is om te praten, zegt hij dat hij even gaat overleggen, en me dan terug belt.

Het duurt niet lang voor mijn telefoon bliept en Emile zich weer meldt. “Ik heb overlegd met de mensen van het hotel,” zegt hij, “en ze je situatie uitgelegd. Ik heb ze verteld van de grote katachtige die je tas met lunch gejat heeft, en er maar niet bijgezegd dat je kleren er ook in zaten. Volgens een van de medewerkers hier moet het een Iberische Lynx geweest zijn. Die zijn zeldzaam, maar ze komen hier voor. Hij was jaloers dat je er eentje zo dichtbij hebt kunnen zien.”

Ik kan nog niet echt enthousiast zijn van de wetenschap dat ik iets unieks heb waargenomen, maar ben meer benieuwd naar de rest van zijn verhaal.

“Het goede nieuws,” vervolgt Emile, “is dat hij je lunch waarschijnlijk heeft opgegeten zodra hij uit jouw blikveld was. En omdat hij niet in je kleren of autosleutels geïnteresseerd zal zijn geweest, moeten die in de buurt liggen.”

“Een prettig idee,” antwoord ik, “maar de manier waarop je het presenteert suggereert dat er ook slecht nieuws is.”

“Dat klopt. Op de eerste plaats weet je niet precies waar hij heen gelopen is. En verder kan het zo zijn dat er spullen, zoals je sleutels, uit de tas zijn gevallen en dus ergens anders liggen. Maar er is meer goed nieuws. Die medewerker die ik noemde heeft zelf nooit zo'n beest in het wild gezien, en wil wel met ons jouw kant opkomen. Om te helpen zoeken, en in de hoop die Lynx met eigen ogen te kunnen zien.”

Dat is in ieder geval het begin van een oplossing, besef ik. Ik stuur Emile mijn locatie en krijg tot mijn vreugde door dat ze maar iets meer dan een uur nodig hebben, omdat ze grotendeels de snelweg nemen, in plaats van, zoals ik gedaan heb, binnendoor te rijden. Ze beloven een lunch en wat kleren mee te nemen. Een geruststellende gedachte.

Nu ik toch niks anders kan doen dan wachten, besluit ik alsnog maar even een verfrissende duik in het meertje te nemen. Heerlijk ontspannend, na een uur vol stress. Als ik genoeg ben afgekoeld, ga ik op het bankje in de zwoele wind zitten drogen. Ik lees even wat mails op mijn telefoon en blader door de koppen van de online krant. Dan hoor ik stemmen. Drie mannen in fietstenue lopen het talud af, recht mijn kant op. Het heeft geen zin om me te verbergen; ze hebben me allang gezien.

“Haha, vejam só! O que estás aqui a fazer nu, cara? Onde estão as suas roupas?”

Ik heb geen flauw idee wat er geroepen wordt. “Why you nude?” vraagt een van de drie nu in zijn beste Engels. Met behulp van de vertaal-app leg ik mijn situatie uit. Ze komen niet meer bij van het lachen en vertellen dan dat ze hier ook altijd even naakt zwemmen, tijdens hun wekelijkse fietstocht. Ze baalden al dat er een auto stond, maar nu vinden ze het wel leuk geworden. Ze vragen in welke richting de Lynx is verdwenen en dan lopen we met zijn vieren diezelfde kant op. Drie geklede Portugezen, en één spiernaakte Nederlandse aardige oude man. Er blijkt een soort wildspoor te lopen, een smal paadje waar de begroeiing is platgelopen en de mannen denken dat de Lynx dat paadje ook zal zijn gevolgd. En dat blijkt te kloppen. Verrassend snel zie ik mijn autosleutels op de grond liggen. Godzijdank. Dat is echt het belangrijkste wat ik terug wilde vinden. Kleren kan ik overal wel regelen, maar voor de sleutels zou iemand uit Lissabon moeten komen, hoogstwaarschijnlijk tegen een gepeperd tarief.

We zoeken nog een tijdje verder, maar mijn tas blijft spoorloos. Ik zeg tegen de mannen dat ze maar moeten stoppen met zoeken, omdat er iemand met kleren voor me onderweg is. We lopen terug naar het bankje, waar ik kan genieten van het beeld van drie mannen die zich uitkleden en het meertje in lopen. Ik droom een beetje weg in gedachten over wat ik wel met die drie zou willen doen. Met hun sportieve lijven zien ze er zeer appetijtelijk uit.

“Wat kan ik doen om jullie te bedanken,” vraag ik als ze weer uit het water stappen.

“Nou, zo veel mogelijkheden om iets te geven heb je niet,” lacht een van hen.

“Maar wát hij te geven heeft is best de moeite waard,” vult een ander aan.

Mijn pik, die al wat gegroeid was door mijn dagdromerij, komt nog wat verder omhoog. En tegelijkertijd zie ik voor me hoe drie Portugese pikken ook met kleine schokjes beginnen te groeien.

“Zeg maar wat jullie willen,” lach ik. “Ik heb toch geen andere afspraken.”

“Wel, ehhhh, meestal hebben we na het zwemmen hier wat lol met zijn drieën. En dan fantaseren we altijd over dat er niet afwisselend één van ons ehhhh, nouja, jeweetwel, dat er iemand zou zijn die ons alledrie bevredigt.”

“Vertel me maar wat ik moet doen,” zeg ik.

“Ga maar liggen op het bankje en maak je pik maar stijf. Dan kunnen wij kijken en wat in de stemming komen.”

Ik doe wat ze gevraagd hebben, ga op mijn rug op het bankje liggen, en begin met mijn pik te spelen. Veel is er niet nodig om hem stijf te krijgen. De mannen kijken toe en alleen van het kijken groeien hun pikken al tot ze alledrie schuin omhoog mijn kant op wijzen. Ze komen om me heen staan. Ik moet een beetje schuin gaan liggen, want erg handig is het bankje niet, vanwege de beplanting in de ringen aan beide uiteinden. Maar met een beetje moeite lukt het uiteindelijk een man om aan mijn hoofdeinde te gaan staan, en een man aan de andere kant. Ik til mijn rechter been op en zet dat zo veel mogelijk opzij op een van de ringen waar het bankje op steunt. Mijn linker been zet ik op de grond, zo ver mogelijk naar links.

Al snel voel ik een paar glibberige vingers door mijn bilnaad gaan, op zoek naar mijn gaatje. Eerst floepen twee vingers naar binnen. Dan nog een erbij. En nog eentje. De eigenaar van de vingers trekt ze nu even terug, laat er nog een flinke klodder spuug op vallen, en steekt ze dan met het verse natuurlijke glijmiddel weer in me. Als mijn opening flink nat en glibberig is kruipt hij dichter bij me, en voel ik zijn warme eikel tussen mijn billen. Langzaam voert hij de druk op en stukje bij beetje werkt zijn paal zich naar binnen.

Intussen zie ik een andere pik voor mijn hoofd komen zweven. Ik buig mijn hoofd achterover. Geen handige positie, maar je moet wat, als je geil bent. Een flinke paal beweegt nu in de richting van mij mond, en als hij mijn lippen raakt, geef ik hem ruimte om naar binnen te dringen. Ik speel wat met mijn tong rond de eikel. Dan, ineens, stoot de man aan de andere kant met kracht zijn hele pik in mijn kont. Ik kreun van genot. Door de stoot is ook de paal van de ander een stuk mijn mond in geschoten. Ik voel hoe die nog dieper naar binnen wordt gestoten, waarbij de eikel al tot in mijn keel komt. Ik moet me goed ontspannen om niet te gaan kokhalzen. Zachtjes beginnen de mannen nu heen en weer te bewegen. In een zelfde ritme stoten ze telkens tegelijk en trekken dan weer terug.

De derde man stapt nu met één been over me heen. Hij staat met aan weerskanten van me een been, en met zijn gezicht in de richting van het mijne. Ik voel hoe hij mijn pik vast pakt en hoe er een dikke klodder spuug op landt. Dan voel ik hoe hij zich langzaam over mijn paal laat zakken. Ik ben duidelijk niet de eerste die via de achterkant bij hem naar binnen gaat, want mijn pik glijdt redelijk makkelijk zijn gaatje in. Ook die derde man gaat nu mee in het ritme van de andere twee. Hij pakt mijn handen en leidt die naar zijn eigen pik, die ook op volle sterkte is.

In een bloedgeile sensatie van drie pikken tegelijk, begeleid door een luid kreunen en hijgen, vergeet ik hoe hard het bankje is en hoe mijn hoofd onnatuurlijk ver achterover gebogen ligt. Dit is alleen maar puur genot, pure geiligheid.

De man in mijn mond komt het eerst klaar. Zijn bewegingen stokken, hij verstrakt, slaakt een rauwe kreet, en schiet een forse straal rechtstreeks mijn keel in. Door mijn hoesten schiet zijn pik uit mijn mond, en landen zijn andere stralen op mijn gezicht. Ik raak boven mij kookpunt en kom daardoor ook kronkelend en kreunend klaar. Voor mijn gevoel pomp ik liters in het kontje dat mijn paal omvat. De man die op me zit staat nu op. Mijn eigen sperma druipt in dikke stralen uit zijn kont, op mijn buik. Hij neemt de plaats in van de man aan mijn hoofdeind en drukt zijn pik in mijn mond. Het neuken van twee kanten gaat weer verder, maar duurt niet lang. Schokken, kreunen, schreeuwen, en dan van twee kanten warme stralen die naar binnen schieten. Een deel slik ik door, de rest laat ik als ik overeind gekomen ben langs mijn mondhoeken omlaag sijpelen, door mijn baard, en dan op mijn buik druipend. Langs de binnenkant van mijn benen druipt het zaad van de andere man.

Mijn nek doet aardig zeer, vanwege de ongemakkelijke houding. Ik probeer de pijn wat weg te masseren door er met een hand stevig op te masseren. “Zal ik dat even doen?” vraagt een bekende stem. Ik draai me om en kijk in het grijnzende gezicht van Nicolas. “Dat was een mooie voorstelling om bij binnen te komen,” schatert hij. De drie Portugezen zijn intussen verschrikt het meertje ingesprongen. Ik gebaar dat het wel goed zit. Aarzelend komen ze uit het water en schieten dan zo snel als ze kunnen hun kleren aan, springen op hun fietsen en racen er vandoor. Nicolas stelt me voor aan de man van het hotel, die ik wel van gezicht kende, maar nog niet van naam. Ik vertel ze wat ik net heb meegemaakt, en dat ik wel mijn sleutels, maar niet mijn tas heb kunnen terugvinden.

De man van het hotel heeft onderweg al de nodige verhalen over mij gehoord, en lijkt niet verbaasd dat ik daar met mijn naakte, druipende lijf gewoon met de twee Fransen sta te praten. Hij stelt voor het paadje waar de Lynx ingegaan is nog een keer af te lopen, om te kijken of we mijn tas toch nog kunnen vinden. “Hij kan er nooit ver mee gelopen hebben,” zegt hij, “want hij wacht echt niet langer dan nodig met eten.” Inderdaad vinden we mijn tas maar zo'n 100 meter verder dan waar de autosleutels lagen. De tas is verscheurd, maar mijn kleren zijn wonder boven wonder nog heel. “Trek je ze niet meteen aan?” vraagt de Portugees verbaasd. Ik antwoord dat ik me eerst even schoon moet spoelen in het meertje. Dat doe ik dan ook, als we weer bij het bankje zijn. Daarna kleed ik me aan en wil afscheid nemen van de mannen.

“Ehh...” zegt Emile aarzelend. “Zeg het maar,” antwoord ik. “Nou, ehhh, die man werd nogal opgewonden van onze verhalen. Ik heb gezegd dat hij vast wel … ehhh … beloond zou worden voor zijn hulp.” Hij knipoogde bij die laatste woorden.

“Dat had ik beter kunnen weten voordat ik me ging afspoelen,” grijns ik.

Ik vraag de man wat ik hem schuldig ben voor benzine en tijd die hij van zijn werk weg moest. Maar hij wil niks van betaling weten. Dan vraag ik of ik hem op een andere manier kan bedanken. Hij weet niet hoe hij moet reageren en kijkt een beetje hulpeloos de andere twee aan. Die komen nu naar me toe. Emile trekt mijn shirt over mijn hoofd, Nicolas maakt mijn riem los en trekt mijn broek en onderbroek in een ruk op mijn enkels.

“Stap er maar uit en laat maar zien hoe dankbaar je bent,” gebiedt hij.

Wow, die toon ken ik niet van hem. Mijn pik springt alweer overeind.

“Dit duurt te lang,” vervolgt hij. “Emile, help even.”

Terwijl Emile me onder mijn oksels vast houdt, trekt Nicolas mijn broek en onderbroek van mijn enkels.

“Op je knieën nu en handen op je rug.”

Ik doe wat hij zegt en voel hoe hij mijn eigen broekriem om mijn polsen draait en vast maakt.

“Okee, dan kan je nu je beloning komen halen,” zegt hij tegen de Portugees.

Die komt naar me toe, haalt aarzelend zijn pik uit zijn broek. Het tafereel heeft hem duidelijk opgewonden, want hij is al knetterstijf. Hij drukt zijn paal tegen mijn lippen, die ik langzaam open, zodat hij naar binnen kan glijden. Met mijn tong draai ik rondjes om zijn eikel. Hij kreunt, gooit verlekkerd zijn hoofd achterover, duwt zachtjes zijn pik werder naar binnen. Dan wordt het hem te veel. Hij grijpt mijn hoofd vast en met een rauwe kreun begint hij als een waanzinnige te neuken. Zijn paal schiet diep in mijn keel, floept dan weer bijna naar buiten, en wordt vervolgens weer met kracht teruggestoten. Hij was duidelijk al supergeil door wat de anderen hem in het vooruitzicht hadden gesteld, want het duurt niet lang voordat hij een forse hoeveelheid warme sperma in mijn mond schiet. Terwijl de resten uit mijn mond stromen, zakt hij met een verzadigde blik achterover.

Ik lik mijn mondhoeken schoon en zie dan dat Emile zich helemaal heeft uitgekleed. “Hij verdient ook een beloning, want hij heeft ook geholpen,” zegt Nicolas streng.

“Ik doe wat u wilt,” antwoord ik gedwee.

Ook Emile pijp ik zo hard ik kan en ook hij komt al snel klaar.

Nicolas staat nu met zijn armen over elkaar te kijken, maar maakt geen aanstalten om mijn riem, die nog om mijn polsen zit, los te maken. Even gebeurt er niks, maar intussen snap ik wel wat zijn bedoeling is.

“Hoe kan ik u nog bedanken?” vraag ik hem, met mijn hoofd gebogen.

“Leun maar voorover op het bankje,” commandeert hij.

Voor de tweede keer die middag glijdt er een warme, stijve paal naar binnen, glad gemaakt met een paar klodders spuug. Nicolas neemt er de tijd voor. Met langzame, lange halen schuift hij diep naar binnen en dan weer terug, tot hij er bijna uit floept. Maar na een paar minuten houdt hij het toch ook niet meer en veranderen zijn tedere bewegingen in een steeds ruwer en harder neuken, tot hij uiteindelijk in me explodeert.

Weer sta ik met druipend sperma op mijn gezicht en tussen mijn benen. Dus zodra mijn handen losgemaakt zijn spring ik nog maar een keer in het meertje. Als ik er uit kom, staat er een kop koffie klaar, met een paar sandwiches. O ja, die lunch, die was ik helemaal vergeten. Door alle sex was mijn honger al gestild. Nadat ik koffie en broodjes op heb, ben ik voldoende opgedroogd om mijn kleren weer aan te kunnen trekken.

Het afscheid is nu definitief. Ik moet nog gaan opschieten om op tijd op het vliegveld te zijn. En onderweg moet ik me alvast voorbereiden op een paar weken zonder sex-avonturen. Want op de dag dat mijn broer weer op het vliegtuig terug stapt, haal ik Lisa op voor de rest van onze reis. Maar.... in Nederland heb ik nog een paar mogelijkheden voor een avontuurtje. Dit dagboek is nog niet gesloten.