Spijt

Ik ben een man van 68 jaar. Ik ervaar de laatste jaren steeds meer spijt van hoe de dingen in mijn leven zijn gelopen.
Al in mijn pubertijd wist ik dat ik op mannen val (toen jongens). Ik ontmoette via een kameraad een jongere vrouw, ik heb me toen helemaal in die relatie gestort, we zijn gaan samen wonen, getrouwd en kregen 2 kinderen (die allang volwassen zijn)
Hoewel ik helemaal in mijn gezin opging liep het toch mis. Seksueel was het namelijk heel matig tussen ons. Wij groeiden steeds meer uit elkaar en is zij uiteindelijk vertrokken. Ik bleef alleen en heb daarna nooit meer een relatie gehad.
Niemand heeft ooit geweten dat ik mannen leuker vond dan vrouwen, maar een paar mensen hadden wel het vermoeden.

Nu, vele jaren later, kijk ik terug op mijn leven en barst ik van de spijt over vroeger. Dat ik zo nodig moest trouwen met een vrouw, terwijl ik wist dat ik een voorkeur had voor mannen. Spijt van mijn kinderen heb ik zéker niet. Ze zijn prima terecht gekomen en we hebben allemaal een goede band!

Maar die spijt....Stel dat ik destijds wél uitgekomen was voor mijn geaardheid en opzoek was gegaan naar een gelijkgestemde vriend? Ik voelde me lang "te oud" en "te laat" om het tij nog te keren, maar ik heb nu toch de stap gezet door een profiel op homo.nl aan te maken. Misschien is dat niet zo hoor, maar ik durf er nog steeds niet openlijk voor uit te komen uit angst om mijn kinderen te kwetsen. Wat zullen die wel denken als ik er voor uit kom, op mannen te vallen?