Bart - 04: Douchen

Geplaatst door: arne4691 op 22-03-26

“Daar ben je, eindelijk” zei hij plagend en vervolgde “het is lente en je bent gekleed alsof het vriest! We gaan deze keer onder de 45 minuten, zweten zal je!”.

Ik stapte van de fiets, een beetje te laat, gekleed in mijn loszittende loopoutfit. Hij stond me op te wachten in strakke shirt en kort broekje met daaronder zijn zongebruinde benen.

“Deze keer kom je bij ons douchen”

Mijn hartslag schoot onmiddellijk de hoogte in. Het was geen vraag, maar een bevel. Ik had er op gehoopt en dat deed ik al 4 weken.

Wat die donderdag in de omkleedcabines gebeurde ging nog dagelijks door mijn geest. Het leek een droom, het begin van iets waar ik nog niet wist waar het heenging. Maar na vier weken dacht ik dat het voorbij was. Het voorval was zo anders dan wat we normaal samen beleefden dat het op een slippertje leek, iets wat niet had moeten gebeuren. Gelukkig voelde onze vriendschap nog springlevend.

We waren over de schreef gegaan en durfden er daarom niet meer over te beginnen, daarvan ging ik uit. Ik zweeg, bang om alles te verliezen. Hij was mijn beste (enige) vriend.

Hij had me daar in die cabine op die onwezenlijke donderdagavond dicht tegen zich aangetrokken, onze naakte lijven tegen elkaar. Ik had zijn pik gevoeld tegen de mijne en het was te veel voor me geweest. Zijn heerlijke lippen hadden mijn nek gezoend en ik was klaargekomen, zonder waarschuwing. Het was intens geweest en krachtig. Iedere spier van mijn lichaam verkrampte en mijn pik spoot zijn geil. Hij was niet boos geweest. Ik wist me geen houding meer te geven. Ik ben geen homo.

« Samen met hem douchen ». Nu was het eindelijk zo ver, ik droomde die woorden elke avond als ik ging slapen. Het was een opluchting. Er was dus helemaal niets gebroken.

Plots schoot het door me heen dat ik niets bij me had, geen handdoek, geen verse kleren en even overwoog ik het te zeggen maar ik zweeg en knikte, ietwat onzeker.

Hij had wellicht gezien dat er me iets dwars zat, want hij zei “Niet bang zijn.”

Ik knikte ter bevestiging en blokkeerde zo mijn enige vluchtweg.

“Gewoon douchen hé!” voegde hij er met een lach aan toe en ik vroeg me af of hij het verlangen in mijn ogen had gezien.”

“Natuurlijk!” zei ik en ik voelde me betrapt

Toen we eindelijk terug waren, in 44:23 was ik stikkapot. Druipend van het zweet voelde ik de gekende runners high. Mijn spieren brandden want ik was echt tot het uiterste moeten gaan om hem te kunnen volgen. Hij kon sneller, dat wist ik, maar hij was net ver genoeg voor me blijven lopen zodat ik steeds de indruk kreeg dat ik niet hoefde te lossen.

We stonden hijgend voor zijn deur. Ik probeerde met grote teugen mijn longen weer te vullen, gebogen, hoofd naar beneden. Toen ik ging hurken voelde ik onmiddellijk krampen in mijn benen opkomen en zette me daarom neer in het gras van de voortuin, benen gestrekt.

Hij keek me medelijdend aan. “Goed gedaan hoor! Je bent wel diep gegaan hé.”

Ik kon niets uitbrengen, had geen fut meer en snakte nog steeds naar adem.

Hij kwam naar me toe en deed teken “Armen omhoog”.

Ik gehoorzaamde want ik wist waarop hij aanstuurde. De hitte van mijn veel te warme shirt verstikte me.

“Je vergeet dat je niet alleen ademhaalt door je mond maar ook door je huid. Als je je zo warm kleedt dan verstik je jezelf! In de oudheid werd naakt gesport en die mannen waren niet dwaas.”

Hij trok het shirt over mijn hoofd en ik voelde onmiddellijk een frisse wind mijn bovenlichaam koelen.

“Beter?” Vroeg hij en ik zag hoe zijn ogen mijn hijgende borst scanden.

Ik bleef hijgend zitten en liet me plat in het gras vallen. De grassprieten koelden mijn zwetende rug.

“Nog eentje om te masseren?” Hoorde ik plots.

Ik keek om en zag een hoofd uit het raam steken op de eerste verdieping.

“Ja, maar eerst douchen!” bevestigde Bart.

Ik kende hem reeds van zien en wist dat Arne Barts broer was.

“Masseren …?” vroeg ik.

“Hij wordt fysiotherapeut net als mijn vader, maar is nog in opleiding” en meer zei hij niet.

Toen ik wat tot mezelf gekomen was wenkte Bart. “Douchen” zei hij.

Hij liet beneden aan de trap zijn sportschoenen achter en ik deed hetzelfde.

Net boven toonde hij me de badkamer. Ze was veel moderner dan de onze thuis met een bad en een ruime inloopdouche.

“Ga jij eerst?” vroeg ik.

“Nee we kunnen samen” zei hij.

“Ik neem de douche in vaders praktijkruimte”

Toen herinnerde ik me dat ik geen verse kleren meehad.

“Maakt niet uit” zei hij. “Een verse handdoek hangt reeds gereed. Ga gewoon met je kleren onder de douche, zeep ze in en spoel ze. Doe ze dan, nadat je uit de douche komt, hier in de droogkast.”

Hij begeleidde me naar een berging waar een wasmachine en een droogkast stonden. “Hierin en op start drukken en na een halfuur is alles droog én terug netjes voor de volgende sessie.

Hij liet me alleen en ik voelde me een beetje ontgoocheld, want toen pas besefte ik dat ik eigenlijk wel meer wou.

Het was vreemd om te douchen met de kleren aan. Maar ik deed wat me gevraagd was en vond het wel een goed idee. Na het douchen had ik de badhanddoek om mijn lenden geslagen en had mijn kleren in de droogkast gedaan. Omdat ik niets hoorde bleef ik in de badkamer wachten. Wat kon ik doen, omzeggens naakt in een vreemd huis. Na een kwartier vond ik het toch welletjes en riep in de trapzaal Barts naam.

“Kom naar beneden.” hoorde ik.

Zijn stem kwam vanuit een op een kier geopende deur, beneden aan de trap. Ik hoorde geroezemoes vanuit een andere kamer, wellicht de woonkamer.