Le Club 18 - Schuldig

Geplaatst door: arne4691 op 07-06-26

Een milde hoofdpijn was wat ik eerst voelde, dat en een slechte smaak in mijn mond. Ik was wakker en  wist niet waar ik was. Ik was naakt ging het door me heen! En toen kwam alles ineens terug. De club! Ik was ontmaagd! Iemand had voor me gezorgd. My god!

Een laken lag half over me heen. Ik tastte met mijn hand en even raakte ik huid aan. Ik lag niet alleen in bed! Ik kwam voorzichtig recht en even vreesde ik dat de hoofdpijn erger zou worden, maar dat was gelukkig niet zo. De gordijnen van de kamer wapperden lichtjes want het raam stond open en er scheen straatverlichting doorheen wat ervoor zorgde dat het niet helemaal donker was. Naast mij lag een gedaante, op de zij, met de rug naar mij. My god! Dit was niet mijn kamer.

Toen kwam alles terug. Ik had gisteren avond mijn kamer verlaten en was op weg gegaan naar de gay club. Ik was zo zenuwachtig geweest dat ik, toen ik mijn kamerdeur dichttrok, toen pas besefte dat mijn keycard nog binnen lag. Ik kon niet meer binnen! Ik zou hulp moeten krijgen van het personeel. Ik had het zo gelaten en zou het probleem oplossen toen ik terugkwam. Ik had na lang aarzelen immers beslist om naar de Club te gaan. Het probleem met de keycard had ik kunnen gebruiken om het uit te stellen, maar ik had me niet laten afleiden van mijn doel.

Wellicht was ik daarom niet op mijn kamer. Ik keek rond en zag mijn kleren liggen, netjes opgeplooid op een stoel. Dat was zeker mijn werk niet, zo ordevol was ik niet.

Ik gleed muisstil uit het bed en zocht tussen de opgevouwen kledij naar mijn slip. Ik vond hem niet. Beetje bij beetje kwam alles wat gebeurd was terug. Was ik hem in de club kwijtgeraakt ? Dat was het. Mijn singlet  vond ik ook niet. My god ! Ik had me ondergekotst toen ik al in dit bed lag ! Ik herinnerde me ineens dat ik mijn singlet had uitgedaan op vraag van de man die nu wellicht naast me lag.

Zou het in de badkamer liggen ? Ik tastte in de zak van mijn opgevouwen jeans naar mijn mobieltje. Ik had meer licht nodig. Niets ! Even was er paniek. Toen vond ik hem samen met mijn portefeuille onder de rest van mijn kledij. Ik lichtte me bij en ging naar de badkamer. Beiden hingen netjes over de douchewand. Ze waren nog te nat om aan te doen. Ik greep ze, ging terug naar de kamer en kon op het klokje van de tv zien dat het kwart na zes was. Toen ik mijn jeansbroek over mijn naakte billen trok voelde ik iets brandden. Ik tastte ernaar en herinnerde me de handdoek die me daar getroffen had en de striem die er achtergelaten was. Hij was nog duidelijk voelbaar maar er leek een filmpje olie over te liggen. De man … ik herinnerde me vaag helende handen en de reuk van amandelen. Hij had me verzorgd, hier op de kamer en ik was helemaal naakt geweest, hij had alles met me kunnen doen wat hij wou. Als dat al zou gebeurd zijn, dan herinnerde ik me er niets meer van. Ik tastte naar de striemen op mijn borst en buik. Ik voelde hetzelfde. Het waren de getuigen van een heftige avond.

Toen ik aangekleed was keek ik naar de slapende man onder het dunne laken. Hij was mijn engelbewaarder geweest. Ik was hem ontzettend dankbaar maar voelde diepe schaamte voor mijn gedrag. Kon ik hem nog onder ogen komen ? Hoe kon ik hem ooit bedanken ? Ik glipte de kamer uit en sloot de deur zachtjes. Ik had hem niet wakker gemaakt. Ik keek naar het kamernummer en wist dat mijn kamer een verdieping hoger was. Ik nam de trap en toen ik de gang instapte botste ik gelukkig op iemand van het onderhoudsteam en ik legde uit dat mijn keycard nog op de kamer lag. Even keek de dame verbaasd naar wat ik in mijn hand had en toen pas had ik door dat ze mijn nog halfnatte slip herkende. Ik lachtte schaapachtig en was dankbaar toen ze mijn deur opende.

Voor ik onder de douche ging bekeek ik mezelf in de manshoge spiegel en telde 6 striemen op mijn huid waarvan er 4 nog duidelijk te zien waren. Mijn pikje kwam er recht van. My god ! Wat een avond was het geweest !  Ik herinnerde me nog alles tot ik in de bar toekwam. Toen werden het losse fragmenten.

Na het douchen schreef ik een bedankbriefje aan mijn beschermengel. Even twijfelde ik of ik mijn naam en kamernummer zou geven, maar ik deed het niet. Ik was beschaamd over hoe ik me had laten gaan en besefte hoe fout het had kunnen lopen als hij er niet geweest was.

Ik hoopte dat hij nog sliep, schoof het onder zijn deur en ging onmiddellijk ontbijten. Ik wou hem niet ontmoeten. Het zou te pijnlijk zijn.

Het was een vermoeiende dag geweest. Ik moest wijnboeren probeerde te overtuigen om een deel van hun productie aan het wijnhuis te verkopen waarvoor ik werkte en dat voor een prikje. Al bij al was ik succesvol geweest. Ik had het niet verwacht, want ik was er met mijn hoofd niet bij. Wat de vorige avond was gebeurd had me getekend, letterlijk en figuurlijk.

Ik voelde nog steeds de striemen en wat erger was, ze bleven goed zichtbaar. Telkens ik naar het toilet was geweest had ik mijn huid bekeken.

Op seksueel gebied had ik weinig ervaring buiten die ene keer dat ik seks had met een vriendin. Ik woonde nog thuis en voelde wel dat het tijd werd om meer te ontdekken. Was het daarom dat ik me zo had laten gaan gisterenavond ?

Ik ging eind van de week terug naar huis en ik zou de tekens op mijn huid moeilijk kunnen uitleggen. Ik werkte graag in onze tuin met ontbloot bovenlijf en dat kon zo niet.

 Gedurende de dag voelde ik me ook meer en meer schuldig tegenover de man die zich over mij had ontfermd. Het schamele briefje was niet ok geweest. Beiden samen zorgden ervoor dat ik er hard over nadacht om toch contact met hem op de nemen om hem uitvoerig te bedanken en om hem raad te vragen over de striemen. Hij scheen veel meer ervaring te hebben dan ik.

Omdat ik hoopte hem in een neutrale ruimte terug te zien was ik niet uit geweest voor het avondeten, maar was in het hotel gebleven. Ik had na het eten langer blijven zitten dan nodig, maar ik had hem niet gezien.

Ik zou initiatief moeten nemen. Ik vermande me en ging na me opgefrist te hebben naar zijn kamer en besefte toen dat hij misschien al het hotel verlaten had.

Ik klopte eerst zachtjes want was bang voor de confrontatie. Pas toen ik harder klopte hoorde ik een stem « Wie daar ? » en ik was opgelucht om Nederlands te horen.

Ik dacht niet en zei « Ik » en kreeg haast een giechelbui omdat ik besefte hoe dwaas ik was.

Toen de deur openging zag ik zijn glimlach « Jij ! Ik dacht het ! Kom binnen ! »