Overrompeld bij van der Valk in de toilet

Geplaatst door: robtstvlover op 01-10-26

Het was eind september, een heldere najaarsdag met een zachte wind die over de bossen van Papendal streek. Van der Valk Hotel Papendal lag daar zoals altijd: ruim, licht, een beetje zakelijk en tegelijk comfortabel. Ik had een tafel gereserveerd bij het raam, iets teruggetrokken maar met zicht op het terras. Om één uur zou Carla komen. Ik zat al een paar minuten eerder, keek naar de bezetting. Redelijk vol, niet overdreven druk. Stellen, zakenmensen, een gezin verderop. Het gebruikelijke geroezemoes, het gerinkel van bestek, de geur van koffie en vers brood.

Ze kwam binnen alsof de ruimte zich een beetje naar haar schikte. Carla. Lang, slank, die houding die modelfotografen herkennen: schouders ontspannen, nek lang, blik die zowel aanwezig als afstandelijk kan zijn. Lichtgrijs haar, licht golvend, lippen die altijd een fractie voller leken dan je verwachtte. Ze droeg een lichte rok tot net boven de knie, een blouse die strak zat zonder vulgair te zijn met spagettibandjes, en onder de stof de lichte afdruk van haar tepelpiercings. We kusten elkaar op de wang, zakelijk genoeg voor de omgeving, lang genoeg om te voelen dat er meer onder zat.

“Je ziet er goed uit,” zei ik.

“Jij ook. En je hebt een goede tafel uitgezocht.” Haar stem was laag, een beetje hees van het praten in de auto waarschijnlijk.

We bestelden, zij nam net als de eerste keer Een Kleine Zalm met frites en ik nam de gekookte mosselen in groenten met brood en frites. Later een dessert. Dame Blanche, zoals altijd als we hier waren. Terwijl we wachtten, praatten we. Werk. Auto’s. De nieuwe die mijn dochter later zou brengen. En al snel, zoals altijd, model fotografie. Carla kon thema’s volbrengen alsof ze erin geboren was. Een fotograaf hoefde alleen de sfeer te schetsen en zij vulde het in met haar lichaam, haar gezicht, de manier waarop ze een schouder liet zakken of een blik vasthield tot de sluiter klikte.

“Sommige meiden vechten tegen de lens,” zei ze, terwijl ze met haar vork in een salade prikte. “Ik geef me over. Niet omdat ik zwak ben. Omdat ik weet wat de camera wil zien.”

Ik knikte. We hadden het er al vaker over gehad. En dan, zoals het tussen ons ging, gleed het gesprek naar de randen. Fantasieën. BDSM-sessies. Niet het harde, stomme geweld, maar het gecontroleerde, het esthetische. Touwen die lijnen op haar huid zetten. Licht dat over olie gleed. Vloeistoffen die textuur gaven: melk die langzaam van een tepel droop, water dat haar haar plakte, olie die haar huid in een spiegel veranderde. En chocolade. Room.

“Ik wil je fotograferen terwijl het over je heen loopt,” zei ik rustig, hard genoeg alleen voor haar. “Chocolade. Warme, dikke chocolade. En slagroom. Of melk. Het blijft hangen in de holtes van je lichaam. Het glanst. Het maakt alles smeriger en mooier tegelijk.”

Haar ogen werden donkerder. Ze leunde een fractie naar voren.

“Ik ben daar helemaal voor te porren. Zolang je de rode grens respecteert. Geen anaal. Voor de rest…” Ze haalde haar schouders op, een kleine glimlach. “Ik ben nieuwsgierig. Ik wil voelen hoe het is als iemand me vastzet en dan iets warms over mijn borsten giet. Of koude melk. Of olie tot ik glibberig ben en je handen overal glijden.”

De rode grens. We kenden die. Geen anaal. De rest was onderhandelbaar, zolang zij het woord had en ik luisterde.

Het toetje kwam. Dame Blanche: vanille-ijs, warme chocoladesaus, slagroom. Terwijl ze de eerste lepel nam, keek ik naar haar mond. De saus gleed over haar onderlip. Ze likte die weg, langzaam, wetend dat ik keek.

“Dit,” fluisterde ik. “Dit over je huid. Over je tepels. Tussen je borsten. Over je buik, naar beneden. Ik wil het fotograferen terwijl het gebeurt. En daarna wil ik het eraf likken.”

Ze slikte. “Doe dat. Plan het. Ik doe het.”

Toen deed ze het. Midden in het restaurant, bij het raam. Ze keek even om zich heen, niet echt voorzichtig, meer toetsend. Haar hand ging naar de rand van haar blouse. Ze trok de stof opzij, net genoeg. Haar rechterrborst kwam vrij. De tepel was hard, donkerroze, en dwars erdoorheen de piercing: een klein, glanzend staafje met balletjes. Ze hield de stof een paar seconden open, lang genoeg dat ik het scherp zag, lang genoeg dat het bloed in mijn lies trok. Toen deed ze de blouse weer dicht, alsof er niets gebeurd was.

“Verrassing,” zei ze zacht.

Een ouder stel zat op het terras, dicht bij ons raam. De man keek. Niet stiekem. Open. Zijn blik bleef hangen op Carla, op haar gezicht, op de plek waar haar blouse weer gesloten was. Carla merkte het. Ze keek hem niet aan, maar ze zei tegen mij: “Hij fantaseert. Ik zie het. Hij bedenkt wat hij met me zou doen als hij durfde. Hij zou het waarschijnlijk niet eens kunnen. Maar hij kijkt alsof hij het al doet.”

Het maakte ons niets uit. De nabijheid van anderen maakte het alleen scherper.

Na het afrekenen stond ze op. “Toilet.”

Ik bleef even, betaalde, liep daarna achter haar aan. De gang was halfleeg. Ik wachtte tot ze uit de dames kwam. Toen ze de hoek om kwam en niemand in de ruimte was, greep ik haar pols. Geen woord. Ik trok haar mee, de herentoilet in, de laatste cabine. De deur klikte achter ons.

Ik duwde haar tegen de tegelwand. Mijn mond vond de hare. Tong, diep, nat, alsof we dagen hadden gewacht. Haar lichaam boog naar me toe. Ik rukte haar blouse open, knopen hielden het niet. Haar borsten lagen in mijn handen, zwaar en warm. Ik knijpte in haar tepels, hard, draaide de piercings tussen duim en wijsvinger. Ze kreunde in mijn mond. Ik beet in de rechter tepel, trok eraan met mijn tanden tot ze haar rug hol trok tegen de muur.

“Fuck,” hijgde ze.

Ik trok haar rok omhoog. Geen slip, of bijna niets. Mijn vingers vonden haar. Ze was al nat, gezwollen. Eerst dacht ik aan haar penis, hard en gevoelig. Halfstijf, warm, de huid zijdezacht. Ik omvatte haar, streek van de basis naar de eikel, terwijl mijn andere hand haar tepels bleef bewerken: knijpen, trekken, draaien aan de piercings tot ze kermde.

Ze spreidde haar benen zo goed als het in de krappe cabine ging. Ik ging door. Natte vingers over haar schacht, over de eikel die al vochtig was, tegelijk haar borsten hard aanpakken. Ze duwde haar heupen naar voren, zocht meer druk.

Na een paar minuten draaide ik haar om. Gezicht naar de muur, billen naar me toe. Rok nog hoger. Ik ging achter haar staan, mijn lijf tegen haar rug. Eén hand om haar penis, stevig wrijvend, de andere tussen haar billen. Ik maakte mijn vingers nat in mijn mond, streek door haar bilspleet, over haar perineum, zonder naar binnen te gaan. Alleen strelen, drukken, terwijl ik haar lul van achteren bewerkte. Mijn duim over de eikel, mijn vuist strak om haar schacht. Haar borsten plette ik tegen de koude tegels; ik vond een tepel weer en kneep.

Ze kreunde, laag, dierlijk. Haar hoofd viel achterover tegen mijn schouder.

“Mag ik klaarkomen?” fluisterde ze.

“Ja. Doe maar. Kom klaar.”

Het duurde niet lang. Haar lichaam verstijfde, trilde. Ze spoot over de toiletbril, dikke stralen die tegen het deksel kletsten en naar beneden liepen. Haar knieën knikten. Haar hoofd was diep achterover, mond open, ogen naar het plafond. Ik hield haar vast, bleef haar zachtjes doormelken tot de laatste stoten eruit waren. Ze hijgde, nat van zweet in haar nek.

“Bedankt voor deze heerlijke lunch, André,” fluisterde ze.

We maakten ons fatsoenlijk. Ik veegde haar af met papier, hielp haar blouse weer min of meer te sluiten. Ik ging eerst naar buiten, keek of de gang leeg was, gaf haar een teken. Zonder een woord liepen we de trap op, naar de uitgang. Buiten, bij de auto’s, keek ik haar aan.

“Wil je nog iets?”

Ze schudde haar hoofd, maar glimlachte. “Dit is wel genoeg. Dit was lekker. Dit was geil.”

Ik wist het. Als zij klaarkwam, zakte de scherpte vaak snel. Ze wilde dan rust, nabijheid zonder meteen weer opgebouwd te worden.

Bij de auto haalde ze een map tevoorschijn. Grote naaktschetsen, beloofd, nu ingelost. Houtskool en potlood. Haar lichaam in verschillende houdingen, sommige zacht, sommige al met touwsuggesties om polsen. Ze gaf ze me. We kusten, langer dit keer. Zij dankte voor de middag. Ik bleef achter. Mijn dochter zou zo komen met de nieuwe auto; ze had een werkafspraak in de buurt als lifecoach. Ik stond daar met de schetsen onder mijn arm en dacht: wat is leven toch mooi.

Buiten was het intussen later geworden dan die dinsdag in september. Mijn dochter had de auto gebracht, we hadden gekletst, zij was weer weg. Het leven was gewoon doorgegaan: werk, wegen, afspraken. Maar in de studio bleef de echo van die lunch. De gereserveerde tafel. Haar ontblote borst. Haar kreun tegen de tegelwand. Haar fluistering dankjewel. En daarna uren, dagen, van haar lichaam als canvas voor alles wat we die middag alleen nog maar hadden uitgesproken.